Een Michelinster, zegen of vloek?

Een Michelinster, zegen of vloek?

Mijn vader mocht graag vertellen dat hij hoopte dat hij géén Michelinster zou krijgen. Sterker nog, afhankelijk van het gezelschap en het tijdstip (en soms ook het aantal biertjes dat hij gedronken had :-)), voegde hij daar nog wat smeuïge details aan toe: dat hij ze bij Michelin allang stevig ingepeperd had dat hij geen ster wilde, al gingen ze op hun knieën. Ja, bij Michelin kenden ze die gekke, eigenwijze restaurateur uit Kampen inmiddels wel. Ze respecteerden zijn weigering, weliswaar knarsetandend, maar toch…

Hoe dan ook, het moment van de toekenning van de Michelinsterren was altijd weer een leuke periode. Lezen over collega’s die wél ‘de vloek van de ster’ op zich neer zagen dalen. Want een ster maakte je o zo kwetsbaar. Het ene jaar werd je de hemel in geprezen, het volgende jaar was je nergens meer. Om nog maar te zwijgen over ‘het andere publiek’ dat er op zo’n ster afkomt. Kritische zeurpieten die overal commentaar op hebben. Torenhoge verwachtingen. Mensen die niet voor jou komen, maar alleen voor je naam en je ster.

Nee, mijn vader was heel blij dat hij dat altijd van zich af heeft kunnen houden. De waardering van zijn eigen gasten, dat telde voor hem veel zwaarder.

Daar moest ik aan terugdenken toen ik las over de sterrenparade van dit jaar. Natuurlijk is een Michelin-ster in de restaurant-wereld het hoogst haalbare. Maar niet voor iedereen. Mijn vader voelde intuïtief aan wat ook uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken: beloning kán een averechts effect hebben op je intrinsieke motivatie. Het gevoel aan verwachtingen te moeten voldoen en het verlies van autonomie (het ‘keurslijf’ als schrikbeeld) veroorzaken soms zo’n grote druk, dat het oorspronkelijke plezier wegebt. Mijn vader volgde liever zijn eigen weg, zonder aan wie dan ook maar concessies te doen. Hij kende zijn krachten én zijn grenzen. Een onorthodoxe, eigenzinnige man die op volstrekt authentieke wijze 23 jaar lang met heel veel plezier de sterren van de hemel kookte in zijn eigen restaurant.

Inmiddels is hij hier helaas al ruim 11 jaar ‘uitgekookt’. Maar zijn levenslessen draag ik met me mee: ken jezelf (zowel kracht als grens dus), volg je hart en doe datgene wat je doet met veel plezier. Hij deed het allemaal vol overgave.

Ik stel me graag voor dat hij, al grappen makend, nog steeds de meest fantastische gerechten staat te bereiden achter zijn fornuis, somewhere. En met nieuwe partner in crime Joop Braakhekke maakt hij er daar ook vast weer een feestje van.

 

Het schilderij van mijn vader is gemaakt door Wouter Berns (www.wouterberns.nl)

17 Reactie's
  • Jannie
    Geplaatst op 14:37h, 15 december Beantwoorden

    Wat een mooi verhaal van een zeer wijze man!

    • Sylvie van der Haar
      Geplaatst op 17:55h, 15 december Beantwoorden

      Dankjewel Jannie!

      • Huib Strengers
        Geplaatst op 20:49h, 25 januari Beantwoorden

        Beste Sylvie,
        Ik heb in mijn huis met een wand met foto’s van goede bekenden en vrienden. Iedere dag zie ik je vader met een pakje shag en een biertje. De foto is gemaakt op de dag dat hij die vreselijke uitslag kreeg van zijn ziekte. Een fantastische man, met groot gevoel voor humor en altijd zichzelf gebleven.

        • Sylvie van der Haar
          Geplaatst op 21:58h, 26 januari Beantwoorden

          Dankjewel Huib, mooi dat je hem blijft herinneren. En ja, hij bleef altijd zichzelf, dat was zijn grote kracht.

  • Jan en Truus
    Geplaatst op 22:45h, 15 december Beantwoorden

    Wat mooi opgemaakt wij hebben de ster altijd gezien , hij stond altijd te schijnen in de keuken ,en wij denken nog vaak terug aan die tijd

    • Sylvie van der Haar
      Geplaatst op 08:17h, 16 december Beantwoorden

      Bedankt voor jullie mooie reactie, leuk om te lezen!

  • Ger Timmer
    Geplaatst op 16:43h, 16 december Beantwoorden

    Super Sylvie,

    Prima bewoordingen heb je gebruikt, beter kan het niet! Wat een heerlijke man was je pa, echt een van onze beste vrienden, hij kon niet alleen lekker, echt lekker gewone en bijzondere dingen klaarmaken; je ging niet eten bij Stef, maar je werd een avond helemaal vertroeteld met dingen die je thuis zelf niet maakt. Met je ook zeer bijzondere moeder een uniek stel!!

    En die Michelin ster: helemaal goed gezien, wilde hij echt niet, en terecht.

    Mensen als je vader vergeet je gewoon niet….

    • Sylvie van der Haar
      Geplaatst op 10:00h, 17 december Beantwoorden

      Bedankt voor je reactie Ger, heel mooi!

  • Fred van Wassenberg
    Geplaatst op 19:03h, 16 december Beantwoorden

    Mooi geschreven Sylvie van der Haar, je vader was voor mij als jong kokkie die net begon ook een inspiratie bron waar ik veel van geleerd heb, en veel mee gelachen heb?

    • Sylvie van der Haar
      Geplaatst op 10:00h, 17 december Beantwoorden

      Hallo Fred, wat leuk om te lezen! Dankjewel!

  • Lilian
    Geplaatst op 22:28h, 16 december Beantwoorden

    Mooi Verhaal, heel bijzonder

    • Sylvie van der Haar
      Geplaatst op 10:01h, 17 december Beantwoorden

      Dankjewel Lilian!

  • Christine
    Geplaatst op 07:05h, 17 december Beantwoorden

    Prachtig verhaal en helemaal mee eens. Ik ben zo blij dat ik de kans gehad heb om je vader te leren kennen. Inspiratie voor het leven. X Christine

    • Sylvie van der Haar
      Geplaatst op 10:01h, 17 december Beantwoorden

      Mooi Christine, dankjewel voor je reactie!

  • José Klappe
    Geplaatst op 11:16h, 22 september Beantwoorden

    Lieve Sylvie,

    Daarnet heb ik je verhaal over papa nog eens weer gelezen en kreeg er opnieuw kippenvel van.

    Heel mooi gedaan!

  • Jan van der Kolk
    Geplaatst op 19:58h, 16 januari Beantwoorden

    Geweldig dat hij het aandurfde de sterren buiten de deur te houden om zo zijn eigen kunnen aan de man te brengen met behulp van je moeder

    • Sylvie van der Haar
      Geplaatst op 09:15h, 17 januari Beantwoorden

      Precies, mooi gezegd Jan

Geef een reactie