De onzichtbaarheidsmantel- over de tweede viool spelen, zelfkennis en platvoeten

27 mrt De onzichtbaarheidsmantel- over de tweede viool spelen, zelfkennis en platvoeten

Een van de meest geliefde gadgets uit de Harry Potter-reeks is misschien wel de onzichtbaarheidsmantel. Wie zou er niet eens als ‘een vlieg op de muur’ willen zijn?

Ik heb zo’n mantel. Regelmatig ben ik zoals die vlieg op de muur. Zo observeer ik graag, het liefst van een afstandje. Tijdens overleggen luister ik meer dan ik praat, en op feestjes sta ik in no-time in de keuken. Op social media ben ik niet te vinden, behalve op LinkedIn, waar ik meer reageer op anderen dan dat ik zelf iets plaats. Kortom, niet op de voorgrond treden is my middle name.

Voor een zelfstandig ondernemer niet de meest handige eigenschap natuurlijk. Zichtbaarheid is namelijk het devies. Dus af en toe moet die mantel af. Omwille van de zichtbaarheid.

Ik help mensen dicht bij zichzelf te komen door ‘de weg naar binnen’ te verkennen. In mijn ogen is zelfkennis cruciaal. Als je weet wie je ten diepste bent en van daaruit handelt, ‘klopt’ het allemaal. ‘Authentiek’ is dan niet iets om na te streven, je bént het gewoon.

Mijn praktijk heet ‘De tweede viool’. De tweede viool in een orkest heeft een ondersteunende rol, hij zorgt voor begeleiding en verdieping van de klanken van de eerste viool. En dat is precies waar coaching in mijn visie over gaat: de ander begeleiden en ondersteunen zodat zijn of haar klank nóg beter, mooier en dieper klinkt. Ik doe dat door met aandacht te luisteren (ook naar wat er niet gezegd wordt) en aan te sluiten op dat wat er al is. Door een klankbord te zijn, iets vanuit meerdere invalshoeken te bekijken, op een liefdevolle manier niks uit de weg te gaan en vragen te stellen. Vooral dat. Ga je met mij in zee, krijg je meer vragen dan antwoorden. Omdat ik ervan overtuigd ben dat die vragen je dichter bij je kern brengen, en daarmee dus bij je eigen antwoorden. Aan antwoorden van iemand anders heb je niks.

De reacties op de naam van mijn praktijk waren destijds nogal uiteenlopend. Van meewarig tot uitgesproken negatief: ben je gék geworden of zo? Als je jezelf ‘tweede viool’ noemt, hoe serieus denk je dat je potentiële cliënten je dan nog nemen? Je moet jezelf juist ‘eerste viool’ noemen, daarmee laat je zien dat je in jezelf gelooft. Tsja. Ongetwijfeld goed bedoeld allemaal, maar een eerste viool is niet wie ik ben. Dus hoe hard ik het ook zou proberen, het zou niet kloppen. En hoe geloofwaardig is mijn boodschap over het belang van zelfkennis en authenticiteit dan nog? Ik geloof in de weg van buiten naar binnen. In jezelf kennen, om van daaruit te communiceren. Met kracht recht uit je hart. Deze naam is mijn manier om mijn onzichtbaarheidsmantel af te doen. Om zichtbaar te zijn, maar dan wel op mijn manier.

Overigens, ik neem mijn vak héél serieus. Ik ben de allerbeste tweede viool die je je maar kunt wensen ;-).

Maar een beetje zelfspot zit er ook in de naam van mijn praktijk. Want de uitdrukking ‘de tweede viool spelen’ roept natuurlijk associaties op met minderwaardigheid. En hoezeer ik ook van mijn eigen kracht overtuigd ben, ik ben de eerste om die kracht weer te relativeren. Ook dat wil ik uitdragen: wees serieus en toegewijd in alles wat je doet, maar verlies de humor en lichtheid niet uit het oog. Zo blijf je, zoals mijn vader altijd zei, met ‘je grote platvoeten’ stevig op de grond. En ook dát is van belang om dicht bij jezelf te blijven en stevig te staan, wat er om je heen ook gebeurt.